Najlepsze książki monster romance, według pikanterii

Monster romance to romans, w którym przynajmniej jedno z dwojga nie jest człowiekiem — i, co kluczowe, zakończenie nie robi z niego człowieka. Właśnie to odróżnia go od romansu paranormalnego. W paranormalu wampir to piękny mężczyzna z przypadłością; w monster romance rogi, pazury, dodatkowe kończyny i cała biologia zostają, a książka jest o byciu chcianym mimo wszystko.

Na tym polega cały urok — i jest on bardziej przemyślany, niż sugerują żarty. Te książki opowiadają zwykle o byciu widzianym bez poprawek: nikt nikogo nie prosi o bycie normalnym, oboje są jawnie dziwni, a negocjacje są szczere, bo muszą być. Zaskakująco wiele z nich jest też bardzo zabawnych w kwestii praktycznej logistyki — którą te dobre traktują poważnie, zamiast ją pomijać.

Rozpiętość jest ogromna: od czułego fantasy z aranżowanym małżeństwem, przez dosadny romans z kosmitą, po naprawdę przytulne książki o miasteczku, w którym sąsiedzi są akurat minotaurami — a etykieta nie mówi nic o tym, którą właśnie trzymasz.

Monster romance był do niedawna niemal w całości self-publishingiem — i właśnie dlatego rozwijał się tak szybko. Żadne kolegium wydawnicze nie decydowało, czy czytelniczki chcą dwumetrowego kosmity z symbiotyczną więzią; autorki to pisały, czytelniczki kupowały, a pętla zwrotna kręciła się w tygodniach, nie latach. Bride Ali Hazelwood w wielkim wydawnictwie to znak, że strona tradycyjna w końcu to zauważyła.

Praktyczna konsekwencja dla czytelniczki to problem z odkrywaniem. Serie ciągną się po dwadzieścia–trzydzieści tomów, połowy nie ma w księgarniach, kolejność czytania bywa nieoczywista, a rekomendacje przychodzą jako zrzuty ekranu. Własna lista — co skończone, jak ocenione, co następne — jest tu warta więcej niż w niemal każdym innym zakątku romansu.