Książki jak Wojownicy — i która będzie następna

Wojownicy Erin Hunter to tak naprawdę nie jest seria o kotach. To seria o przynależności do grupy, która ma swoje zasady, o byciu przez nią sprawdzanym i czasem przez nią zawiedzionym — opowiedziana w tempie, które każe ośmiolatkowi przewracać kartki, i z liczbą zgonów, która zaskakuje dorosłego, który tę książkę kupił.

To połączenie jest rzadsze, niż się wydaje. Jest mnóstwo przytulnych powieści o zwierzętach i mnóstwo epickiego fantasy, ale bardzo niewiele daje młodemu czytelnikowi całe społeczeństwo z własnym prawem, własną religią i własną polityką, a potem pozwala, by konsekwencje były prawdziwe. Właśnie dlatego ktoś, kto kończy Wojowników, tak często odbija się od tego, co przychodzi potem.

Dziesiątka poniżej to ma: grupę, kodeks, terytorium i stawkę, której wolno być poważną. Ułożone są od najłagodniejszego wejścia po książkę, która jest po prostu dla dorosłych — a każdy wpis mówi wprost, jak bardzo jest smutna, bo dziewięciolatek zaskoczony śmiercią, na którą nie był gotowy, to czytelnik, który przestaje czytać.

Same Wojowniki to ponad osiemdziesiąt tomów w siedmiu cyklach, nie licząc wydań specjalnych, opowiadań i przewodników — a nie ukazują się w kolejności czytania. Redwall to dwadzieścia dwa. Wings of Fire przekroczyło piętnaście. Kto wchodzi na tę półkę, nie śledzi jednej serii: śledzi cztery naraz, każdą z własną numeracją i własnymi lukami.

To jest prawdziwy powód, dla którego w takich domach lądują trzy egzemplarze tego samego tomu i dziecko, które nie pamięta, czy czytało piąty. Zapisywanie tego, co skończone, w jednym miejscu, nie jest księgowością dla samej księgowości — to jest to, co pozwala dziewięciolatkowi wejść do biblioteki i dokładnie wiedzieć, którego grzbietu szukać.